براي جستجو در تمام مطالب سايت واژه‌ كليدي‌ مورد نظرتان را وارد کنيد :

»تعداد بازديدها:
»کاربر: Admin

میرزا عباس بسطامی متخلص به فروغی،فرزند اقا موسی بسطامی،از شاعران قرن ۱۳ هجری قمری است.او در سال ۱۲۱۳ ه.ق،در کربلا متولد شد وهمراه پدر به موطن اصلی خود(بسطام)امد ومدتی از دوران کودکی خود را در بسطام گذراند.فروغی بسطامی معاصر قا انی و از شاعران بسیار معروف عهد قاجار بود.فروغی در غزل از شیوه سعدی و حافظ پیروی میکرد.تعداد اشعار وی را تا ۲۰ هزار نوشته اند.فروغی در سن ۶۱ سالگی،در سال ۱۲۷۴ ه.ق،در تهران دارفانی را وداع گفت.

غزل زیر یکی از بهترین غزلیات اوست:

کی رفته ای ز دل که تمنا کنم تو را

کی بوده ای نهفته که پیدا کنم تو را

غیبت نکرده ای که شوم طالب حضور

پنهان نگشته ای که هویدا کنم تو را

با صد هزار جلوه برون امدی که من

با صد هزار دیده تماشا کنم تورا

چشمم به صد مجاهده ائینه ساز شد

تا من به یک مشاهده شیدا کنم تو را

بالای خود در ائینه ی چشم من ببین

تا با خبر ز عالم بالا کنم تو را

مستانه کاش در حرم و دیر بگذری

تا قبله گاه مؤمن و ترسا کنم تو را

خواهم شبی نقاب ز رویت برافکنم

خورشید کعبه،ماه کلیسا کنم تو را

گر افتد ان دو زلف چلیپا به چنگ من

چندین هزار سلسله در پا کنم تو را

طوبی و سدره گر به قیامت به من دهند

یک جا فدای قامت رعنا کنم تو را

زیبا شود به کارگه عشق کار من

هرگه نظر به صورت زیبا کنم تو را

رسوای عالمی شدم از شور عاشقی

ترسم خدا نخواسته رسوا کنم تو را

با خیل غمزه گر به وثاقم گذر کنی

میر سپاه،شاه صف آرا کنم تو را

شعرت ز نام شاه فروغی شرف گرفت

زیبد که تاج تارک شعرا کنم تو را

بر گرفته از کتاب (سیمای شاهرود بوستان کویر)

تألیف جعفر رعایتی(ابراهیمی)